Ας ανοίξουμε τον χώρο του Ονείρου που έχουμε βαθιά κρυμμένο στην ψυχή μας κάνοντας μια μυστική συμφωνία με τον χρόνο, πως θα έρθει κάποτε ο "καιρός' που θα αισθανθούμε την ανάγκη να ανασύρουμε τα πολύτιμα στοιχεία της ύπαρξής μας. Όσο κι αν προσπαθούμε πολλές φορές να "θυμηθούμε" αυτό το "κάτι" που νομίζουμε πως ξεχάσαμε, μοιάζει σαν να έμεινε...

"Όλα μπαίνουν στη θέση τους την ώρα που πρέπει", πόσο σοφό είναι αυτό που λέμε πολλές φορές, ακόμα κι να το λέμε από συνήθεια. Κρύβει όμως μεγάλη αλήθεια αυτή η γνωστή μας έκφραση σαν επιβεβαίωση που έρχεται να "υπογράψει" κάποιο θέμα που υπήρχε στον ορίζοντα, ίσως να αιωρείτο κάπου στην ατμόσφαιρα και εμείς απλά περιμέναμε σιωπηλά να φανερωθεί....

Μερικές στιγμές νομίζω πως γυρίζουμε γύρω-γύρω από τον εαυτό μας! Σαν να μας έχουν στήσει κάποιοι αόρατοι περίεργοι τύποι, ενοχλητικοί κυρίως, μια φάρσα, ξέρετε, από αυτές που σε κάποιες κινηματογραφικές ταινίες που βλέπουμε, μας κάνουν και φωνάζουμε παρασυρόμενοι από ότι διαδραματίζεται και προκαλεί ένταση στους θεατές. Διαρκώς επαναλαμβάνεται η...

Όπου ακούς πολλά κεράσια: Να κρατάς μικρό καλάθι έλεγε η γιαγιά μου!

Πολλές στιγμές σκέφτομαι πως στα μικρά παιδάκια υπάρχει ζωντανός μέσα τους ένας Παράδεισος, όμως όσο μεγαλώνουν η μνήμη ξεθωριάζει, βλέπεις, έρχεται η ζωή και "απειλητικά" πολλές φορές αποτραβά την παιδική ψυχούλα από αυτή την αίσθηση της ύπαρξής του. Με τον δικό της τρόπο που πλανεύει και ξεμυαλίζει βάζει στον κόσμο των "μεγάλων" τις παιδικές...

Ότι θέλετε κάνετε και κανέναν δεν ρωτάτε!

Μέσα στο εσωτερικό μας, στα βαθύτερα σημεία του εαυτού μας αναζητάμε τη γαλήνη και την ισορροπία, μέσα σε μια καθημερινότητα, που αλήθεια είναι πολλές φορές επιβαρυντική στον ψυχισμό μας, με όποια άλλη επιβάρυνση μπορεί να προσθέτει και γενικότερα στη ζωή μας, στην υγεία μας. Δεχόμαστε τόσες επιρροές από πολλά σημεία, που ασφαλώς δεν είναι πάντα...

Πέρασαν τόσα χρόνια λες, με υπομονή και αγώνα για επιβίωση σε ένα χάος, αναρωτιέμαι πως άντεξα, πως αντέχω, μια ζωή που δεν είχε τίποτα καλό να μου δώσει, γιατί την υπέμεινα; Μέσα μου πονάω, σου γράφω και πνίγομαι, σιωπηλοί μάρτυρες τα δάκρυά μου με έναν πόνο στο στήθος, μια μαχαιριά που μόνιμα με συνθλίβει και με ματώνει, άκουσέ με, κατάλαβέ με. ...

Ίσως είναι και δική σας απορία.

Την ώρα που νυχτώνει, μερικές στιγμές, νομίζω πως η νύχτα ντυμένη με κοσμήματα και στολισμένη με βελούδινα ρούχα έρχεται κοντά μου, σκύβει και με κοιτάζει στα μάτια, σαν να με ερευνά, σαν να προσπαθεί να καταλάβει το εσωτερικό μου...

Μαζί με εσένα μεγαλώνει και η όμορφη ψυχή σου

Σήμερα γράφω για σένα που δεν υπάρχει κανείς να σε ακούσει, να αφουγκραστεί τους χτύπους της καρδιάς σου, να ακούσει αυτά που δεν είπες, αυτά που δεν μπόρεσες να πεις. Τα τραγούδια που δεν πρόλαβες να τραγουδήσεις γιατί σου είπαν πως «δεν τραγουδάς» όμορφα.

Γνωρίζω πως η ζωή μου ένα αίνιγμα μεγάλο ήταν από την ώρα που σε αυτό τον κόσμο ήρθα.

Πολλές στιγμές αφήνομαι. Κάθομαι σε μια άκρη σαν να αποτραβιέμαι από ότι διαδραματίζεται, όχι δεν απογοητεύομαι από κάτι, απλά δεν συμμετέχω σε αυτό που βλέπω.

Μερικές στιγμές, μας οδηγούν σε κάποια συμπεράσματα, μοιάζει τότε η ίδια ζωή να μας μιλά σε αυτά τα στιγμιότυπα, μέσα από το κάθε πλάσμα, με τον δικό της τρόπο, ίσως και τη δική της φωνή που άλλοτε την ακούμε, άλλοτε όχι.

Και έρχεται το τέλος άλλης μιας ημέρας :

Αναμνήσεις από γλυκιές και ρομαντικές στιγμές.

Όταν νυχτώνει πολλές φορές νομίζω πως η ψυχή μου, μου ζητά να αφήσω πίσω, στον ξεχασμένο χρόνο, στα στιγμιότυπα που έζησα, όλες τις μνήμες, όλες τις εμπειρίες που δεν μπορώ να ξαναζήσω, δεν έχει καμία σημασία πια το οτιδήποτε, ότι έγινε, έγινε. Ίσως πικρό ποτήρι να το χαρακτήρισα κάποτε, ίσως να ήταν ένα ψυχικό κομμάτι που έπρεπε να εξιλεωθεί,...

Μερικές φορές αισθάνομαι, βλέποντας κάποια πρόσωπα πως έχουν ένα εσωτερικό Φως...

Μπορείς να αφεθείς ελεύθερη-ος, από τον κόσμο που οι σκιές ρίχνουν τα πέπλα τους

Ένα καταφύγιο μικρό, μια ζεστή φωλιά γεμάτη φιλοξενία, ένα σπιτάκι μικρό, όμως από το πρώτο λεπτό που πλησίαζα, αισθανόμουν την γλυκιά θαλπωρή του σπιτιού, των ανθρώπων που έζησα και μεγάλωσα κοντά τους, αυτούς που αισθανόμουν πως με αγαπούσαν, αυτούς που με μάθαιναν τη ζωή, που προσπαθούσαν να μου δείξουν τη ζωή με τα δικά τους μάτια! Κάθε φορά...

Μερικές στιγμές, αισθάνομαι πως υπάρχει ένας Παράδεισος, ίσως πολύ κοντά μας, μέσα στη ψυχή μας σαν να υπάρχει μια όαση που μας οδηγεί σε μέρη "άγνωστα", ίσως και αζήτητα από τον περισσότερο χρόνο της ζωής μας. Αυτός ο Παράδεισος "πνίγεται' μέσα σε τόσα θέματα, τόσες "σκιές" που πετάγονται μπροστά μας, στη καθημερινότητά μας.

Ένα μήνυμα για τη Γαία που μας καλεί και μας ενώνει.

Θα ήταν υπέροχα αν χαμογελούσαμε περισσότερο, ακόμα κι αν δεν υπάρχει λόγος σημαντικός για μας. Θα ήταν υπέροχο αν κοιταζόμασταν στον καθρέπτη και λέγαμε στον εαυτό μας: Θέλω να γίνεις καλύτερος, θέλω να είσαι ευτυχισμένος. Σου αξίζει η χαρά, είναι απόφαση δική σου! Θα ήταν υπέροχο αν αισθανόμασταν τους πόνους και τα βάσανα των άλλων ανθρώπων, αν...

Στιγμές που τις αφήνουμε να ξεγλιστρήσουνε μέσα από τα "χέρια" μας και χάνουμε τις στιγμές μας. Τις δικές μας στιγμές, που αν τις ζούσαμε σε όλη την ευλογία του "Τώρα" θα μας γέμιζαν γαλήνη και ευτυχία. Όμως τις αφήνουμε να φύγουν πολλές φορές, ίσως γιατί καταπιανόμαστε και αναλύουμε τις λεπτομέρειες και τότε δεν βλέπουμε με τα μάτια της ψυχής μας,...

Έρχονται στη ζωή μας και μας γεμίζουν χαρά, κάποιες φορές απρόοπτα, κάποιες άλλες με μεγάλη προσπάθεια, ίσως ακολουθώντας τα μέσα που προσφέρει η επιστήμη, οι έρευνες αυτού του σκοπού, που την ιερότητά του, ίσως δεν την έχουμε ακόμα καταλάβει! Δεν έρχονται για να μας κάνουν συντροφιά! Δεν έρχονται για να μας γεμίσουν τη ζωή! Δεν έρχονται για να...

Το όμορφο καλοκαιράκι που όλοι αγαπάμε έχει ξεκινήσει. Ένα καρδιοχτύπι παιδικό, μια ανάμνηση από τα καλοκαίρια της ζωής μας, ένα παγωτό, μια βόλτα στη παραλία της ψυχής μας!

Θέλεις να μάθεις κάτι σημαντικό;

Είμαι μικρούλα αλλά πολύ καταφερτζού.

Ρώτησα σήμερα έναν Άγγελο να μου μιλήσει για τη ζωή