Αυτό το δειλινό, τα σύννεφα μοιράζουν λεπτές αέρινες αποχρώσεις στον Ουρανό. Απλώνονται στην ατμόσφαιρα και ανεβαίνουν ψηλά στο στερέωμά του οι προσευχές και ικεσίες των ανθρώπων. Για έναν καλύτερο κόσμο, όλες οι επιθυμίες ενώνονται σε μία αλλά τη σπουδαιότερη των όλων. Όλα για ένα καλύτερο αύριο, όπως ο καθένας το ζητά, το χρειάζεται, το...

Μαζί και πάλι
Είναι Χριστούγεννα, μπορείς να μην ονειρευτείς;

Εγώ προτιμώ το όνειρο ξέρετε, αν θα με ρωτήσετε γιατί, θα σας απαντήσω πολύ απλά, όπως έχω ξαναγράψει στα κείμενα και στα ποιήματά μου: "Στα όνειρα υπάρχει η Αλήθεια"
Μόνο που είναι ξεχασμένη, κλεισμένη στις πολύ παλιές σελίδες του βιβλίου της ζωής μας. Στέκεται εκεί "παράμερα" γιατί...

Πόσα μαθήματα μπορεί να σου προσφέρει ένα παιδί...
Όχι απαραίτητα το "δικό σου", άλλα όποιο παιδί έρθει στο δρόμο σου και ασχοληθείς μαζί του γιατί το έφεραν οι "περιστάσεις".
Ένα παιδί θα σε διδάξει την υπομονή, την ανοχή στα λάθη των άλλων.
Θα οδηγήσει την ψυχή σου σε άλλους κόσμους, ίσως ξεχασμένους στο διάβα της ζωής σου....

Υπάρχουν κι αυτοί Μείνε με αυτούς που δεν ντρέπονται να κάνουν παρέα μαζί σου

Μερικές φορές σκέφτομαι πως δεν γράφω για να δείξω πως δεν υπάρχει πόνος, ή για να τονίσω την θετική εικόνα της ζωής. Κάποιοι ίσως να απορούν μάλιστα και σχολιάζουν ίσως πως είμαι λίγο "εκτός πραγματικότητας" για την θετικότητα ή την "ενέργεια αναζωογόνησης" όπως περιγράφουν τη γραφή μου.

Σαν μια κραυγή που ξεχύθηκε από το Σύμπαν,

Λέξεις, λέξεις στοργής, χάδι ψυχής.

Ξημερώνει. Τα μικρά ξωτικά τρέχουν αλαφιασμένα και ταλαιπωρημένα από την νυχτερινή μπόρα. Πέρασαν τόσες ώρες και η δυνατή βροχή δεν έλεγε να κοπάσει.

Σε ξέχασα. Μέσα στην καθημερινότητα των συνεχών προκλήσεων και εντυπώσεων, σε ξέχασα. Και εσύ στέκεσαι εκεί σε μια γωνίτσα, αμίλητη και παρακολουθείς τα πάντα. Κάποιες στιγμές μιλάς, αλλά δεν προλαβαίνω να σε ακούσω.

Να περάσεις μια όμορφη Κυριακή,

Δεν χρειάζεται και πολύ να προβληματίζεσαι. Οι σκοτούρες όταν έρχονται πρέπει να φεύγουν! "Ότι είναι για το Καλό" να λες και να χαμογελάς. Πάμε παρακάτω. Εκεί στο παρακάτω, έμαθες πια. Τι νόημα έχει η στενοχώρια; Το άγχος; Αρρωσταίνουμε και χαλάμε την καθημερινότητά μας με χίλια δυο προβλήματα που ανοίγονται στο πέρασμά του. Μετά από καιρό και αφού...

Αυτή η βροχούλα που έπεσε στη Γη έμοιαζε να συμπονά τους ανθρώπους.

Μην απογοητεύεσαι ποτέ
Όσο κι αν έχεις πικραθεί, ή να έχεις πονέσει από μια αγάπη που χάθηκε στου χρόνου τα περάσματα και στις ανθρώπινες αιτίες.
Οι καρδιές μπορεί να πονούν, αλλά πάντα αγαπούν, ακόμα κι κάποτε αυτό σημάνει ένα τέλος, υπάρχει μετά μια καινούργια Αρχή, που περιμένει στο μονοπάτι σου να σε συναντήσει.
Πολλές φορές οι Άγγελοι...

Από το πρώτο λεπτό που ήρθες στη ζωή.

Να την προσέχεις.
Μην την αφήνεις μόνη, περνά η ζωή πολύ γρήγορα και εκείνη δεν "προλαβαίνει". Ό,τι δεν έμαθε στη ζωή της, δεν θα το μάθει τώρα για αυτό, μη νευριάζεις αν δεν καταλαβαίνει ό,τι της λες.
Δεν χρειάζεται να της υπενθυμίζεις πως "ξεχνά" πως δεν θυμάται πότε έφαγε, πότε έκανε μπάνιο...Ίσως ξεχνά και κάποιες φορές το όνομά...

Το πρώτο βραδάκι του Σεπτέμβρη η μικρή μας Νεράιδα η γνωστή από τις αφηγήσεις του Νεραϊδόκοσμου - Σμιρύλη, είχε ένα σοβαρό προβληματισμό. Σκεφτόταν πως η Φύση χρειάζεται λίγες βροχές για να δροσιστεί το χώμα και να ανακουφιστούν οι πληγές της Μητέρας Γης, που άνοιξαν οι φωτιές του Καλοκαιριού, αλλά και οι αλλαγές του περιβάλλοντος . Έτσι λοιπόν...

Στις μεταβάσεις της πικρής αυτής εποχής, Εσύ στα όνειρα των ανθρώπων δώσε χαρά, μην πονέσουν να τους πεις.

Αλλάζεις Μητέρα...'Ω, Γαία μου, αντέχεις και συνεχίζεις στη βουή του ανέμου να σκορπάς, τη λάμψη μιας φωτιάς που έρχεται, σαν εξολοθρευτής των καταστάσεων. Σαν θεραπευτής των πληγών, που σου άνοιξαν οι αδυναμίες των ψυχών, τα σκοτεινά κομμάτια του ρύπου της ζωής, πετάς και τα σκορπίζεις πέρα - μακριά, να χαθούν, να μην υπάρχουν...Άγγελος της Ψυχής...

Αφήστε τους να λένε,
Αν θα καταστραφεί ο πλανήτης,
Αν θα γίνουν σεισμοί μεγάλοι και ξεσπάσει τσουνάμι.
Αν ακόμα και τα μεγαλύτερα και στυγερά εγκλήματα μας ταράζουν τη ψυχή, αρρώστιες ξεπροβάλλουν μπροστά μας και μας απειλούν δείχνοντάς μας τα δόντια τους, αν ξεφυτρώνουν από παντού προβλήματα, αλλά και οι πόλεμοι δεν λένε να τελειώσουν, εξουσίες που...

Μην ορκίζεσαι ποτέ στην Αγάπη.

Ο ήλιος δύει και εσύ μετράς τις πληγές σου, ανοίγεις το βήμα και προχωρείς μπροστά,

Είπες κάποτε πως θα με προσέχεις.

Τι όμορφα που θαυμάζεις! Σου αρέσει μικρή μου Νεράιδα που θυμάσαι τη γνώση σου σιγά-σιγά.

Τόσο λίγα που δεν το καταλαβαίνουμε. Χανόμαστε βλέπεις στα "πολλά" που μάθαμε να ζητάμε, μάθαμε πως είναι αναγκαία, αλλά τα περισσότερα είναι άχρηστα. Λίγα χρειαζόμαστε, από τα λίγα αυτά μπορούμε να αντλήσουμε χαρά και ευτυχία. Μέσα στα "λίγα" υπάρχει η αξία. Τα ακριβά μας "κοσμήματα" είναι αυτά τα λίγα, αυτά που ξεχωρίζουν από άλλα. Στα πολλά...

Να τις χαρείς με την ψυχή σου, την ψυχούλα σου!

Στον δικό μου κόσμο, υπάρχει μόνο Φως. Η ζωή είναι παιχνίδι, χαρά, αγάπη, δώρα και αγκαλιές.

Επιτέλους, ένα χρόνο περίμενα αυτή τη στιγμή! Κάποτε πρέπει να θυμηθούν πως "υπάρχω", να με φρεσκάρουν από την αποθήκη που με έκλεισαν, για τη Μεγάλη μέρα που επιτέλους ήρθε! Πόσο χαρούμενος είμαι! Θα πετάξω ψηλά, ακόμα κι αν έχει σύννεφα, ακόμα κι αν ο αέρας μοιάζει να απειλεί να με τσαλακώσει...Δεν με νοιάζει.

Σε περιμένω, ίσως σήμερα, ίσως αύριο. Για εκείνο το καφεδάκι που είπαμε να πιούμε. Ευκαιρία ήταν να συναντηθούμε, να θυμηθούμε τα παλιά, η μήπως δεν χρειάζεται; Ίσως να μην το ήθελες και το απέφυγες, όμως εγώ όταν στο πρότεινα το αισθανόμουν, να το ξέρεις, είχα επιθυμία να σε δω, να μιλήσουμε για πολλά, να μιλήσουμε για όλα, αλλά και για...

Δεν είναι ο κόσμος σου αυτός...Όχι, δεν είναι...

Το παιδί, αυτό που έρχεται στη ζωή μας, το κάθε παιδί, όχι απαραίτητα αυτό που γεννήσαμε, αλλά αυτό που με έναν περίεργο τρόπο μας "διδάσκει" μεταφέροντας ένα μήνυμα πίσω από κάθε επιφανειακή σχέση μαζί του, αλλά σημαντική...Το παιδί, που πρέπει να μάθουμε, να γνωρίσουμε, να καταλάβουμε, να αφουγκραστούμε. Να το αγκαλιάσουμε και να το οδηγήσουμε...