Αυτό το λεπτό οι σκέψεις ξαφνικά απέκτησαν φωνή, βλέπεις οι ψίθυροι δεν φτάνουν να εκφράσουν τα κρυμμένα θέλω που πνίγονται σαν να τις παρασύρει γρήγορα το ποτάμι της ζωής, που της μιλά μέσα από το γάργαρο κύλισμά του.
Στην πραγματικότητα που ζούμε, δεν υπάρχει αγάπη αληθινή.
Οι άνθρωποι κάποιες φορές θα έλεγε κανείς πως πηγαίνουμε ενάντια στον ίδιο τον εαυτό μας.
Από την αρχή το είδες το σημάδι, το πρόσεξες αλλά το προσπέρασες.
Ξημερώνει . Σαν μικροί φρουροί της ζωής, μικρές σπίθες αγάπης πετάγονται παντού. Ένα ξύπνημα του χρόνου μοιάζει να με σκουντά απαλά, με προτρέπει και σήμερα: Δες τη ζωή! Κοίταξέ την κατάματα...Την αγαπάς, ή όχι; Την αγαπάς τη ζωή; Σκέψου, αν την αγαπάς. Αγαπάς τον Εαυτό σου τότε, θυμήσου αυτό που σου γράφω, σε κάθε Ανατολή και κάθε Δύση, γεννιέται...
Μοιάζει σαν μια λευκή, ίσως διάφανη ύπαρξη που φανερώνεται πολλές φορές μέσα στο σκοτάδι, ακριβώς την στιγμή που καταλαβαίνεις πως χρειάζεσαι Φως, Τότε παρουσιάζεται ξαφνικά, σαν διακόπτης που περιμένει να τον γυρίσεις, να σου ρίξει φως εκεί που το σκοτάδι μοιάζει τρομαχτικό.
Ποτέ δεν μου άρεσε να μπαίνω σε "καλούπια", πολλά από αυτά που έβλεπα να κάνουν οι άλλοι, εμένα με άφηναν παγερά αδιάφορη. Είμαστε όλοι άνθρωποι θα μου πεις, αλλά, διαφορετικοί. Ας πούμε πως αυτή η καταναλωτική μανία των ανθρώπων και η λάμψη των εορταστικών ημερών, το τρέξιμο στα καταστήματα, η κίνηση του δρόμου-πολλές φορές μετανιώνω που βγήκα από...
Μερικές φορές σκέπτομαι πως με πλησιάζουν αρκετοί άνθρωποι, όμορφοι πραγματικά. Οι άνθρωποι αυτοί, δεν κάνουν καμία προσπάθεια για να αρέσουν γενικά. Είναι απλοί και καταδεκτικοί, χαμογελούν με την καρδιά τους, μου μιλούν με έναν τρόπο που νομίζω πως με γνωρίζουν πολύ καλά! Έχουν άνεση μαζί μου και αυτό μου δίνει χαρά, με κάνει να τους αισθάνομαι...
Πίσω από κάθε δυσαρμονία της ζωής, πίσω από κάθε όψη της που σε δυσκολεύει. Μέσα στη ψυχή που συναντάς και λες: πόση κακία μπορεί να κρύβει; Μέσα στον καθρέπτη που τοποθετεί η ζωή μπροστά σου βλέπεις εσένα. Τον ίδιο τον εαυτό σου, ίσως "χτυπάς αλύπητα" σκληρά αυτό που βλέπεις στους άλλους και το κατηγορείς, γίνεται κατάπτυστο για σένα, ...
«Με προβληματίζει πολλές φορές η αδιαλλαξία των ανθρώπων, ο τρόπος που θέλουν να συμπεριφέρονται και να λειτουργούν μέσα στις σχέσεις τους, απόλυτοι, καθοριστικοί. "Μοιάζουν να αποπνέουν ένα αέρα κυριαρχίας, ένα παιχνίδι που παίζουν διαρκώς με το ρόλο του «σπουδαίου» του κατακτητή. Συμπεριφέρονται σαν να είναι οι άλλοι, πιόνια ενός παιχνιδιού που...