Μοιάζει να ξυπνά εσωτερικά, στο βάθος της ξεχασμένης μνήμης, ένας υπέροχος κόσμος. Σαν να ανοίγεται μια τεράστια οθόνη, που μόνο εσύ τη βλέπεις με τα μάτια της ψυχής. Τότε οι εικόνες ξεπηδούν και φανερώνονται μπροστά σου, καθώς μοιάζουν να βγαίνουν από ένα κάδρο φανερώνοντας κάθε πτυχή της ομορφιάς τους.
Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι, που κυκλοφορούν, σαν φαντάσματα στην ομίχλη. Περπατούν σαν τις σκιές, αόρατοι από τους πολλούς γίνονται ορατοί όμως σε όσους βλέπουν, με την ψυχή...
Σας αρέσουμε δεν σας αρέσουμε, τι να κάνουμε;
Σου κάνει τη ζωή άνω-κάτω, χάνεις την ηρεμία σου. Εισβάλει έτσι απρόσμενα στη ζωή σου και σε τυλίγει με μια παράξενη γοητεία. Περπατάς και αναρωτιέσαι που πηγαίνεις. Τι συναίσθημα, τι έλξη! Αρχίζουν τότε όλες οι μυστικές επαφές με τους κώδικες των «βαθύτερων γνώσεων» να έρχονται στην επιφάνεια, αρχίζοντας από την κλασσική ίσως ερώτηση
Κάποιες πληγές αιμορραγούν μυστικά. Κάποια σημάδια είναι στη ψυχή, Ίσως αυτά να είναι πιο βαθιά από άλλα είναι σωματικά, μάλιστα έχουν αφήσει και πληγές που δεν επουλώθηκαν ποτέ. Έκλεισαν στο πέρασμα του χρόνου, αφήνοντας ένα αχνό σημάδι και αυτό με την πρώτη αφορμή ανοίγει και αιμορραγεί. Μήπως έτσι δεν γίνεται με τις πληγές; Κάποιες δεν έχουν...
Κάτι περιμένεις, κάτι που θα σου δώσει χαρά και ευτυχία.
Σε συγχώρησε, έσκυψες το κεφάλι και ζήτησες με τον τρόπο σου συγγνώμη. Βαθιά μέσα σου, ένας λυγμός που πνιγόταν πολύ καιρό ακούστηκε από την καρδιά σου. Με συγχώρησε είπες και αισθάνθηκες να φεύγει από πάνω σου ένα τεράστιο βάρος, μια πέτρα ασήκωτη που ολοένα και βάραινε στα περάσματα του χρόνου. Μια οδύνη που δεν τελείωνε, γιατί δεν αποφάσιζες...
Έχεις καταλάβει τόσο καιρό που είμαστε μαζί, τόσο καιρό που τα λέμε.
Σταυρώνεται ο εαυτός μου από τα λάθη μου, από τις λανθασμένες εκτιμήσεις μου, από έναν χαρακτήρα που πρέπει να σταυρωθεί για να τον ανακαλύψω, από έναν λάθος δρόμο, με λάθος εντυπώσεις που σχημάτισε…Λάθος η διαδρομή, σπαράζει μέσα μου η ψυχή και φωνάζει:
Αυτό το λεπτό οι σκέψεις ξαφνικά απέκτησαν φωνή, βλέπεις οι ψίθυροι δεν φτάνουν να εκφράσουν τα κρυμμένα θέλω που πνίγονται σαν να τις παρασύρει γρήγορα το ποτάμι της ζωής, που της μιλά μέσα από το γάργαρο κύλισμά του.