Με το χέρι στην καρδιά

Δεν με ενδιαφέρει καθόλου τι λένε οι πολλοί

Τα χρώματα της ζωής είναι απέραντα και οι αποχρώσεις της επίσης,

Συνηθίζεται να λέμε: Πικρό ποτήρι ο αποχωρισμός

Σάββατο βράδυ, ένα γλυκό βραδάκι, οι δρόμοι γεμάτοι από κόσμο, από παρέες που μοιάζουν σαν να ξεχύθηκαν απόψε για να γιορτάσουν την όμορφη γλυκιά βραδιά. Παρατηρείς τον κόσμο που "τρέχει" να χαρεί, να διασκεδάσει, όπως τουλάχιστον νομίζεις εσύ ότι θα κάνουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι, στέκεσαι στο παράθυρό σου κοιτάζοντάς τους και με ένα αγκαθάκι...

Να αγαπάς τον εαυτό σου, το λες και εσύ, όπως πολλοί το λένε, αλλά τι εννοούν;

Πόσο χρόνο καταναλώνεις κρίνοντάς με;

Αν σκεφτεί κανείς πως είναι το τελευταίο του Αυγούστου, καταλαβαίνει πως ο πάντα θερμός Αύγουστος, εκτός ολίγων εξαιρέσεων φυσικά, που μας έδειξε πως δεν πρέπει να είμαστε "απόλυτοι," με τις ψυχρές του στιγμές και τις βροχούλες του, πρέπει να αποχωρίσει πια .Έρχεται ο γλυκός Σεπτέμβρης που θα μας ανοίξει καινούργια θέματα, καινούργιες σελίδες ζωής...

Σχέσεις που σημαδεύουν τη ζωή μας
Είναι αυτές που συνήθως θεωρούμε δεδομένες, μέσα στη καθημερινότητά μας, που δεν καταλαβαίνουμε την αξία τους γιατί δεν είναι ίσως η κατάλληλη ώρα να τις εκτιμήσουμε, ξεχνάμε πολλές φορές και πως υπάρχουν. Η ύπαρξή τους όμως, είναι σαν την αναπνοή μας, βαθιά αναγκαία γιατί είμαστε "εμείς" μέσα σε αυτές τις σχέσεις,...

Ανακαλύπτεις πως η ζωή, αν είναι στάσιμη γίνεται πληκτική.

Μερικές φορές παρατηρώ τους ανθρώπους, κυρίως μέσα από τον τρόπο που εκδηλώνουν τις σκέψεις τους, τις γνώσεις τους, τα συναισθήματά τους η τον τρόπο που θέλουν να ζουν, με ότι αυτό σημαίνει για εκείνους, εκείνες τις στιγμές καταλαβαίνω πόσο μας λείπει η γνησιότητα, πόσο μακριά είμαστε από αυτό που έχουμε στην ψυχή μας, αλλά και πόσο μακριά είμαστε...