Της Νύχτας τα απαλά βήματα ακούν

Με ποιο δικαίωμα άνεμε γυρνάς στα ίδια και στα ίδια μονοπάτια;

Λάμπει από θεσπέσιες αποχρώσεις που ομορφαίνουν

Για εκείνη άντεξα στις πικρές επαναλήψεις της ζωής,

Μια χαρά πλημμυρίζει όλη μου την ψυχή,

πέρασες τόσους Αιώνες και Εποχές,

Μην αναζητάς την ομορφιά σε τεχνητούς δρόμους,

Μια θάλασσα βαθιά στα μάτια σου

γουλιά-γουλιά στα διψασμένα φύλλα της ψυχής μου.

Ήλιε μου, φώναξες στο ξημέρωμα,

πόσο πολύ σε χρειάστηκε η καρδιά μου.

να ακούσεις με την καρδιά χωρίς να μιλάς, αλλά να με καταλάβεις.

μείνε να μου κρατήσεις το χέρι απαλά,

Κι αν δεν έμαθες ποτέ πόσο σ' αγάπησα, τι σημασία έχει;

Αισθάνομαι αυτές τις στιγμές να σπαρταρά σαν πληγωμένο περιστέρι.

για όσο αντέχεις, για όσο αγαπάς,

για να μας πείσεις πως είσαι σπουδαίος;

Μέσα στην καρδιά μου υπάρχει ένας κόσμος υπέροχος,

ακόμα και τις σκοτεινές στιγμές της ζωής,