Οι στιγμές της σιωπής

Είναι κάτι στιγμές 

 Αυτές που σε εμπνέουν να αναζητήσεις. Κάτι στιγμές που μοιάζουν σαν να ξυπνά μέσα σου ένας άλλος κόσμος. Μοιάζει να ξυπνά ένας Εαυτός που δεν γνώριζες πριν, έτσι ξαφνικά, σαν μια παλιά λεπτομέρεια που πέταξες σε μια άκρη κάποτε. Είπες, άστο αυτό δεν χρειάζεται και προχώρησες το μονοπάτι που δεν ήξερες που θα σε βγάλει.

Κάπου αργότερα έχοντας κουραστεί από την περιπλάνηση είπες, ας ξεκουραστώ λίγο, πήρες μια ανάσα και είπες να προχωρήσεις. Όμως, δεν θυμόσουν τη διαδρομή για να πας παρακάτω.

Ζήτησες να θυμηθείς, μα από που να αρχίσεις; Είναι τόσα πολλά τα στιγμιότυπα που έρχονται στο μυαλό σου και τόσες πολλές οι πληροφορίες και οι υποδείξεις των ανθρώπων που σε αποπρασανατολίζουν από αυτό τον σκοπό. Τι περίεργο, αναρωτιέσαι τελικά προς τα που πάει ο κόσμος αυτός; 

Διαπιστώνεις πως δεν είσαι μόνο εσύ που θέλεις να θυμηθείς, αλλά πολλοί άλλοι που δεν έχουν βρει τον δικό τους δρόμο στη ζωή. Και ξέρεις αυτό συμβαίνει και γιατί εκείνες τις μικρές στιγμές που μας βγάζουν από τον ρυθμό μας, τις χάνουμε, κυριολεκτικά όμως. Αυτές τις στιγμές που πρέπει να αφουγκραστούμε μακριά από κάθε θόρυβο, κάθε ενημέρωση των επίγειων αναγκών μας και των ειδήσεων του κόσμου που ζούμε.

Μένοντας μόνο στη σιωπή, ακούγοντας τους ήχους και τις "φωνές" της, εκεί που ίσως ξεχάσαμε πως υπάρχουν.

Αν τις αφήναμε να κυλησουν μέσα μας, να μας ζεστάνουν τη ψυχή δεν θα χάναμε τον δρόμο μας. Θα θυμόμασταν που "πηγαίνουμε" και ποιοι πραγματικά "είμαστε" γιατί και αυτό το έχουμε ξεχάσει, άρα, τι χρειαζόμαστε αληθινά;