Στα ίχνη της ζωής

Μερικές στιγμές θέλω να μιλήσω αλλά προτιμώ να σωπάσω και να απομακρυνθώ από τη βουή του κόσμου. 

Προτιμώ να φύγω από το πεδίο του ψεύδους, της ανάγκης των ανθρώπων, που θέλοντας να επιβεβαιώσουν τον εαυτό τους,  κρίνουν κάποτε αυστηρά. Όμως, προτού τους απαντήσω οριστικά και απομακρυνθώ, τους λέω.

"Περπάτησε στους δρόμους που περπάτησα εγώ, σκούπισε το αίμα από τις πληγές των ποδιών σου, από τα αγκάθια που βρέθηκαν στη διαδρομή σου. Σκέπασε το πρόσωπό σου να μην το βλέπουν οι άνθρωποι, κρύβοντας τα σημάδια και τα ίχνη από τα χτυπήματα της ζωής. 

Δεν θα έχεις τότε "φωνή" γιατί κουράστηκες να μιλάς και να φωνάζεις για βοήθεια, για κατανόηση, για λύτρωση.

Περπάτησε στους ίδιους δρόμους λοιπόν, κλάψε, γέλασε, πόνεσε, βρες το κουράγιο να συνεχίσεις και πάρε τη ζωή σου από την Αρχή, τότε κρίνε με, αν έχεις το κουράγιο".