Πτήση Αγάπης

Μερικές στιγμές προσπαθώ να κρατήσω στην καρδιά μου τα μάτια σου

Αισθάνομαι πως θέλω να τα αιχμαλωτίσω μέσα στα δικά μου και τότε θα μείνεις μαζί μου για πάντα.

Αυτή την εικόνα θέλω να πάρω μαζί μου όταν θα φύγω μακριά, πολύ μακριά.

Σαν τα πουλιά που πετούν, πετούν τόσο ψηλά, που χάνονται από τα μάτια όποιου τα παρακολουθεί με το βλέμμα του.

Άφησέ με να σε νοιώσω στο στήθος μου, Να σε αγκαλιάσω και εσύ να κουρνιάσεις μέσα μου

Μέχρι την ώρα που θα απλώσει η νύχτα τις μενεξεδένιες της αποχρώσεις

Όταν η Ανατολή θα αρχίσει να αχνοφαίνεται και πάλι στον διψασμένο για Φως ορίζοντα, 

θα σε ραίνω με ροδοπέταλα στον ερχομό της πρωινής δροσιάς.

Όταν το Φεγγάρι θα ανέβει ψηλά στον Ουρανό θα ρίξει στη Γη το ασήμι του.

Η σκάλα του θα κατέβει και εμείς θα ανέβουμε ένα ένα τα σκαλοπάτια αυτά.

Αυτή την Ανατολή θα είμαστε στο δυνατό χρυσαφένιο της Φως; 

Η θα πετάξουμε μαζί σαν τα πουλιά πέρα μακριά, στον ορίζοντα της Αλήθειας;