Πάντα στο Φως

Περιμένοντας ένα Πάσχα -"πέρασμα", με τον τρόπο που έχουμε ανάγκη, τον τρόπο που ορίζει ο καθένας το Πάσχα. Τι σημασία έχει πως το πιστεύει κανείς; Πως το εκφράζει; Σημασία έχει περισσότερο πως το αισθάνεται. Σημασία έχει η προσμονή, που μοιάζει σαν μια ομίχλη που απλώνεται στην ατμόσφαιρα να πλησιάζει τους ανθρώπους, να γλιστρά ανάμεσά τους και να μιλά μέσα τους. Τότε ξεσηκώνει όλα τα παράπονα θαρρεί κανείς, τα κρυμμένα και τα καταπιεσμένα, αυτά που δεν τολμά κάποιος να δει γιατί δεν το αντέχει

Μέσα του όμως κάτι περιμένει, κάτι του ψιθυρίζει πως μπορεί να αλλάξει ό,τι δεν άλλαξε μέχρι τώρα. Αυτό το Πάσχα μοιάζει να συγκεντρώνει γύρω του όλες τις εντυπώσεις της ζωής, όλα τα παράπονα της "εποχής", τις δυσκολίες και τους προβληματισμούς που γέμισαν τη ζωή, την καθημερινότητά του. Πολλές ακόμα στοιχειώνουν και τα όνειρά του, γίνετε τότε ένα κυνηγητό με τις ελπίδες και τις επιθυμίες του. 

Ένας πόλεμος που δεν λέει να σταματήσει, γιατί οι άνθρωποι προτίμησαν τον πόλεμο από την Ειρήνη. Τα "αποτυπώματα" των εποχών που έζησε ο κόσμος αυτός και συνεχίζει να ζει, τον οδηγούν στα ίδια και στα ίδια σημεία του πόνου και της αδικίας

Πως το περιμένει λοιπόν ο κάθε άνθρωπος αυτό το "πέρασμα" που του ψιθυρίζει αυτό το Πάσχα; Μυστικά μέσα του κάτι "φωνάζει" κάτι ζητά αλλαγή, ένα στόχο να ελπίζει, μια πραγματοποίηση που περιμένει σε μια άκρη, ίσως πολύ αδικημένη και ξεχασμένη, εκεί σε μια γωνιά της ζωής του. Ίσως και αυτή ακόμα - η ζωή του, να είναι ξεχασμένη, περισσότερο από τον ίδιο τον άνθρωπο. Ας περιμένει κάτι να αλλάξει, όχι δεν αλλάζει, περιμένει τον άνθρωπο να "αλλάξει". Τον άνθρωπο να καταλάβει πως μόνο εκείνος αλλάζει, ή έχει την επιλογή να αλλάξει αυτό το αποτύπωμα του πόνου, του κύκλου που διαιωνίζει μέσα του περισσότερο και δεν αποφασίζει να δώσει ένα τέλος σε όλο αυτό

Του είναι δύσκολο πολύ, πιο εύκολο είναι να αναπαράγει αυτό που τον βασανίζει, ζώντας στο περιθώριο της χαράς του, παρά να αλλάξει τον τρόπο που έμαθε να αντιμετωπίζει τη ζωή.

Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα με Ειρήνη και ό,τι είναι καλύτερο για τον καθένα από μας, για την Αλήθεια μας, γιατί Εκείνη έχουμε ανάγκη περισσότερο από όλα.