Μυστικές συνομιλίες

Γέρνει ο Ήλιος σιγά- σιγά ρίχνοντας τις τελευταίες λάμψεις της ημέρας στο τοπίο της ψυχής. Αφήνει τις τελευταίες αναλαμπές του να κυλήσουν τρυφερά στα πρόσωπα των ανθρώπων. Η Γη χαμογελά με εκείνο το χαμόγελο που μοιάζει σαν παρηγοριά μετά από ακόμα ένα "χτύπημα" του δυνατού ανέμου, τρίζοντας τα κιγκλιδώματα στα παράθυρα του σπιτιού. Σαν να του επισημαίνει με τον τρόπο της όλες τις υποδείξεις των κανόνων.

Οι αναπνοές των ανθρώπων απαλύνουν τα τριξίματα της εποχής και οι χτύποι της καρδιάς γεμίζουν πάντα ελπίδα το εσωτερικό τους. Η ζωή δεν σταματά ποτέ και σε τίποτα μπροστά, τραβά ίσια για την συνέχεια, όπως κι αν έρχονται οι καταστάσεις. Μοιάζουν όλα να μιλούν στους ανθρώπους, παρατηρώ τις στιγμές που "όταν όλα ησυχάζουν μιλά η ίδια η Ζωή". Όταν όμως μιλά, η φωνή της ακούγεται στέλνοντας ταυτόχρονα μηνύματα στην καρδιά και εκείνη καταλαβαίνει αλλάζοντας τον χτύπο της. Χαρές-λύπες, όλα για τους ανθρώπους λένε πολλοί...

Όμως μέσα στη σιγή αυτή αντιλαμβάνομαι άλλα νοήματα, σαν να αποκωδικοποιεί αυτά που έχει μυστικά γραμμένα στα δικά της βιβλία, αυτά που δεν ειπώθηκαν ποτέ από χείλη ανθρώπου. Μόνο οι καρδιές κάποιων τα καταλαβαίνουν κι εκείνες προτιμούν να τα κλείνουν με σεβασμό στα βαθύτερα φύλλα της ψυχής.

Εκεί μένουν θαμμένα προστατευμένα για πάντα και μόνο αν τους ζητηθεί να παρουσιάσουν αυτά τα κρυμμένα, θα το κάνουν. Πάντα όμως τιμώντας τη Φύση, τη Ζωή, την Αλήθεια.