Η εποχή μας 

Αναρωτιέμαι μερικές στιγμές, αν ζούμε 

Βρισκόμαστε σε μια διαρκή κίνηση γύρω από γεγονότα που διαδραματίζονται στο σκηνικό της ζωής μας. Ίσως παγκόσμια, πιο γενικά, ίσως πάλι μεμονωμένα σχετικά με το τι αφορά τον καθένα και τι είναι στον περίγυρο των σκέψεων και της ζωής του

 Η ζωή τρέχει, τουλάχιστον έτσι μοιάζει, βιαστική, φουριόζα και σαγηνευτική. Πάντα γεμάτη προκλήσεις. Οι άνθρωποι όλοι σχεδόν, μοιραζόμαστε τόσα πολλά αυτή την "σπουδαία εποχή" που μας γεμίζει εικόνες, αναρτήσεις στο διαδίκτυο, καινούργια πράγματα γεμάτα πληροφορίες και γνώσεις. Η ζωή μας εν τω μεταξύ, έχει γίνει τόσο διάφανη, που κάποιες στιγμές στο παρελθόν μας αν ανατρέξουμε ίσως δεν το είχαμε φανταστεί αυτό κάποιοι πως θα το ζούσαμε, κυρίως οι μεγαλύτεροι που γνώρισαν "άλλες εποχές" Θαρρεί κανείς πως μας σπρώχνει αυτή η εποχή και μόνο που υπάρχει. Να πετάξουμε τα παλιά μαζί και τον εαυτό μας κάπου, αλλάζοντας ακόμα και τα χαρακτηριστικά μας. 

Ένας καινούργιος εαυτός να αναδυθεί, από τα βάθη του εγώ μας. Στο κλίμα της εποχής και των ενημερώσεων που μας προσφέρονται από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κυρίως διαφημίσεις, βίντεο, προσφορές και πολλά άλλα, συμπεριλαμβανομένων και των φίλων μας που μας προτρέπουν πολλές φορές με τον τρόπο τους. Ακόμα και οι δικοί μας άνθρωποι που η άποψή τους μας απασχολεί ίσως λίγο, ίσως πολύ, μας φέρνουν κοντά σε αλλαγές και παροτρύνσεις του σημερινού πνεύματος της εποχής...Βέβαια, να σταθώ κι εδώ λιγάκι, στο χάος του δρόμου που οι περισσότεροι δεν ξέρουν γιατί κυκλοφορούν. Μοιάζουν να βγήκαν από τον δικό τους "κόσμο" στο κόσμο των ανθρώπων και είναι αναποφάσιστοι, Θα οδηγήσουν άραγε ή θα φύγουν βιαστικά από την μάταιη αυτή ζωή χωρίς δεύτερη σκέψη, παρασύροντας και άλλους ανυποψίαστους για το ταξίδι αυτό;

Παρακάτω: Κάποιοι ασχολούνται πολύ με τις καταστάσεις που υπάρχουν στο πεδίο της καθημερινότητας και βέβαια μας αφορούν όλους...Κάποιοι άλλοι στον τομέα της προσφοράς προσπαθούν να εμβαθύνουν ή να μοιραστούν ακόμα τις υπηρεσίες τους. Πολύ καλά όλα αυτά, όμως αναρωτιέμαι, προλαβαίνουμε μέσα σε όλα αυτά να σταθούμε λίγο μπροστά στη ψυχή μας, προλαβαίνουμε να την αισθανθούμε, να την αφουγκραστούμε; Να της δώσουμε λίγο χρόνο να αναπνεύσει; 

Λίγη Ευγνωμοσύνη που αντέχει όλους αυτούς τους ρυθμούς που βάλαμε στη ζωή μας, την πολυπλοκότητα που δημιουργήσαμε ζώντας μακριά από την απλότητα, την ηρεμία, τον χαλαρό τρόπο αντιμετώπισης τους εαυτού μας και της ζωής που την μεγεθύναμε τόσο πολύ, ώστε δύσκολα πια την καταλαβαίνουμε, μας ξεγλιστρά και φεύγει πολύ γρήγορα μέσα από τα χέρια μας και εμείς μένουμε να κοιτάζουμε τα ρολόγια μας... μάλλον τα κινητά μας, γιατί χωρίς αυτά δεν ζούμε...

Τελικά, λίγα λεπτά Ευγνωμοσύνης υπάρχουν;