Η ανάγκη της "απόδρασης"

Μερικές στιγμές είναι καλό να αφήνουμε την καθημερινότητά μας. 

Να μπαίνουμε σε άλλες διαστάσεις, όμορφες, ξεκούραστες, όπως θα λέγαμε "μαγικές". 

Εκεί αντιλαμβανόμαστε πως είμαστε "παιδιά" σε ένα κόσμο που μας έμαθε τους κανόνες της ζωής.

Αλήθεια, ποιους κανόνες; Αυτούς που έφτιαξαν κάποιοι και τους μετέδωσαν στους επόμενους και αυτό συνεχίζεται;

Κάπου όλο αυτό όμως μας κάνει να αναρωτιόμαστε γιατί συμβαίνει να είμαστε κουρασμένοι κάποιες στιγμές και να αναζητάμε μια απόδραση από αυτό που ονομάζουμε καθημερινότητα, όμως δεν είναι αυτό που χρειαζόμαστε πραγματικά αν ψάξουμε λίγο μέσα μας. 

Αλλά μια αλλαγή του πεδίου που βρισκόμαστε, που θα ξεκουράσει την ψυχή μας, γιατί απλά εκείνη έχει κουραστεί, εκείνη μας αποτραβά από αυτό που νομίζουμε πως μας κουράζει, εργασία, ανάγκες της ζωής, σχέσεις και υποχρεώσεις κ άλλα φυσικά που μόνο που τα σκεφτόμαστε αισθανόμαστε ένα ουφ! να βγαίνει από το είναι μας.

Είμαστε παιδιά, σε έναν κόσμο που δεν μας αφήνει να χαρούμε έστω λίγο την παιδική μας φαντασία που τη χάσαμε, το όνειρο που θα θέλαμε να ζούμε, αλλά μας είπαν πως είναι "ψεύτικο" και να μην το πιστεύουμε. Μας ξύπνησαν από το όνειρο αυτό γιατί η πραγματικότητα είπαν πως είναι "εδώ" και όχι εκεί που νοιώθουμε χαρά.

Μήπως τελικά είναι η ώρα να ξυπνήσουν εκείνοι;

Εκείνοι που πιστεύουν πως είναι "ξύπνιοι" αλλά κοιμούνται δυστυχώς...