Επίσκεψη στο παρελθόν

Κι όμως παιδί της πόλης, μεγαλωμένη μέσα στην κίνηση, σε μια πολύβουη περιοχή που μοιάζει να μην ξεκουράζεται ποτέ με τους γρήγορους ρυθμούς της Κάποιες στιγμές, αντιλαμβάνεται κανείς πως μια άλλη ζωή υπάρχει, πιο ήσυχη, πιο απλή, τρέχει στα πιο απόμακρα σημεία, ίσως σε κάτι παλιά, εξοχικά πανέμορφα σπίτια που θαυμάζεις το περιεχόμενό τους ενώ ταυτόχρονα ονειρεύεσαι πως να είναι η ζωή εκεί, αν δεν έχεις ζήσει ποτέ φυσικά, αν πάλι υπάρχουν συγγενικά πρόσωπα στο περιβάλλον σου και φυσικά οι παππούδες και οι γιαγιάδες, αν έχεις τη χαρά να τους έχεις στη ζωή σου, τα πράγματα αλλάζουν. Μια γνώμη δική μου σου γράφω, αν τη θέλεις κράτησέ την. Τρέξε κοντά τους, κάνε τους μια μεγάλη αγκαλιά, να τους χωρέσει μέσα της, με όλες τις συνήθειές τους, τις στιγμές που μοιράστηκες μαζί τους, τις όμορφες εικόνες κράτησε κι αυτές βαθιά στην καρδιά σου. Πίστεψέ με πως δεν θα είναι πάντα όπως εσύ νομίζεις, η ζωή θα αλλάξει, εσύ θα αλλάξεις, θα βρεθείς το πιθανότερο χωρίς εκείνους κάποτε. Το σπίτι αυτό, που ίσως δεν το πολυκατάλαβες, κάποτε θα ερημώσει, θα αδειάσει από τις παρουσίες τους. Θα σταματήσει να σου χαρίζει τις εικόνες αυτών των στιγμών που έζησες. Θα αναζητήσεις αυτά που ίσως τώρα μπορεί να σε κουράζουν, να σου φαίνονται παλιές και ανούσιες συνήθειες, ακόμα και υποχρεώσεις που "πρέπει" να διεκπεραιώσεις.Τι κρίμα κι αυτό! Να γίνονται κάποτε υποχρέωση οι άνθρωποι που μεγάλωσες μαζί τους.

Όσο για μένα "Μια ματιά γύρω και αποφάσισα να "φύγω" από το περιβάλλον. Δεν υπήρχε το χθες, παρ΄όλο που θα τόθελα, αλλά βλέπεις κάποια πράγματα μένουν μέσα μας βαθιά, ριζώνουν εκεί σαν τις ρίζες των δέντρων που χώνονται βαθιά στο χώμα, αγκαλιάζονται και συμπάσχουν για ό,τι πέρασε, ό,τι ξεχάστηκε από τη μνήμη, αλλά ζει σε άλλο μέρος πια της καρδιάς.

Οι μυρωδιές από τα φαγητά τους, τα παράπονα στα μικρά παιδιά και οι συμβουλές να μην κάνουν θόρυβο το μεσημέρι που ο παππούς θέλει να ξεκουραστεί, έχει κι αυτός τα προβλήματά του, γέρος άνθρωπος. Η γιαγιά να ξεκουράσει κι αυτή τα πόδια της, που δεν την πολυακούν πια, την ταλαιπωρούν λίγο με πόνους. Αλλά τι είναι όλα αυτά μπροστά στη χαρά να ασχοληθεί με τα εγγονάκια της που περίμενε όλο τον Χειμώνα να τα δει; Έχουν ψηλώσει κιόλας...Πως να μην τα καμαρώνει; 

Όλα τα έφτιαξε η γιαγιά...Αχ αυτή η γιαγιά που άσπρισε την αυλή της πάλι, έβαψε τις γλάστρες της, ζύμωσε τα ψωμάκια και τα γλυκά που αρέσουν στα παιδιά και στα εγγόνια της.

Όλα αυτά έχουν άλλη χάρη τώρα που η οικογένειά της είναι εκεί, για ποιον πασχίζει άλλωστε; Αναστενάζοντας καθώς ο παππούς κοιμήθηκε και εκείνη τώρα σκέφτεται ξεκουράζοντας τον εαυτό της λιγάκι στην ησυχία του μεσημεριού. Παιδιά είναι, τι να κάνεις; Αύριο πάλι θα φύγουν και θα σωπάσουν όλα ξανά

Κοιτάζει την αχώριστη φίλη της, τη γατούλα που ξεκουράζεται στη σκιά του δέντρου στην αυλή της. Ζει κι αυτή τις στιγμές αυτές σκέφτεται η γιαγιά μαζί μας, μέλος της οικογένειάς της η Φιφή. Διάλεξε το όνομά της προσεχτικά η γιαγιά, για να ακούει όταν τη φωνάζει, χαδιάρα γατούλα και τρυφερή. Παρηγοριά στις μοναχικές στιγμές που βάραινε η καρδιά της γιαγιάς, για όλα τα βάσανα των παιδιών της που μάθαινε στα τηλεφωνήματα και τις επισκέψεις τους. Τι να πει όμως κι εκείνη;

Τη ρώτησαν ποτέ πόση υπομονή έκανε στις εποχές που γνώρισε; Για αυτό η Φιφή της δεν μιλούσε, μόνο άκουγε, δεν είχε ανθρώπινη φωνή για να μιλήσουν, αλλά ήξερε να ακούει τη γιαγιά, να γουργουρίζει και να τρίβεται στα πόδια της. Τα πονεμένα πόδια που κανείς δεν προλάβαινε μέσα στις δουλειές του, να την ρωτήσει πως πάνε οι πόνοι της;

Όχου, δεν βαριέσαι, νομίζω πως την ακούω να μου λέει, γριά είμαι παιδί μου τι περιμένεις; Κανείς δεν την ρωτούσε, αλλά η γιαγιά ήταν εκεί, φρουρός της ζωής των άλλων, σκέπασμα όπως έλεγε σαν μάνα που ήταν, για όλους. "Γιατί σαν τη μάνα παιδί μου, άλλος δεν υπάρχει", έλεγε και μέσα σε αυτή τη φράση έκρυψε όλη τη ζωή και τα παράπονά της μαζί.