Μερικές φορές παρατηρώ τους ανθρώπους, κυρίως μέσα από τον τρόπο που εκδηλώνουν τις σκέψεις τους, τις γνώσεις τους, τα συναισθήματά τους η τον τρόπο που θέλουν να ζουν, με ότι αυτό σημαίνει για εκείνους, εκείνες τις στιγμές καταλαβαίνω πόσο μας λείπει η γνησιότητα, πόσο μακριά είμαστε από αυτό που έχουμε στην ψυχή μας, αλλά και πόσο μακριά είμαστε...
Κάποιες στιγμές αισθάνομαι πως ο εαυτός μου είναι κάπου σε μια γωνίτσα, ξαναζώντας τις παιδικές μου μνήμες που περιστασιακά ξεπροβάλουν μέσα σε κάποιο παλιό μοτίβο της ζωής. Βλέπω τότε τη ζωή μου, σαν μια ταινία που έχει παιχτεί πολλές φορές, τόσο πολλές που γνωρίζω το τέλος της, γνωρίζοντας τη συνέχεια και ότι έφερε η ζωή μπροστά μου, σαν τελικό...
Με κουράζουν πολύ οι άνθρωποι που παρεξηγούνται με το παραμικρό, που θέλεις κάτι να πεις και φοβάσαι πως θα το πάρουν! Ενώ ανοίγει η καρδιά μου, με αυτούς που μπορείς να μιλάς, να γελάς, να αστειεύεσαι μαζί τους και να χαίρεσαι κάθε στιγμή.
Κάποιες φορές όταν αναφερόμαστε στην αδικία, μιλάμε γι' αυτά που συνήθως έκαναν οι άλλοι σε εμάς. Άνθρωποι που μας απάτησαν, που μας πλήγωσαν ή απέρριψαν, γονείς που δεν μας αγάπησαν και δεν μας στήριξαν όπως θα είχαμε ανάγκη. Η δεν στήριξαν το ρόλο τους σωστά σε εμάς. Σύντροφοι που μας πλήγωσαν, δεν μας υπολόγισαν η μας πρόδωσαν και μας...
Απαλά ξεκινά η καινούργια μέρα όταν οι πρώτες αχτίνες του ήλιου ξεπροβάλουν, με χαρούμενη διάθεση, πάντα έχουν χαρούμενη διάθεση για κάτι καινούργιο που έρχεται. Κάτι που θα ξετυλίξει η μέρα σιγά-σιγά και θα το παρουσιάσει σαν τον παρουσιαστή ενός προγράμματος που περιμένει την ώρα του! Σήμερα πήρα το γραπτό μου και σκεπτόμουν τι να σας γράψω, τι...
Πολλές φορές, σε κάθε θέμα που προκύπτει και μας δημιουργεί μεγάλα προβλήματα, μέσα σε γεγονότα δύσκολα να τα διαχειριστούμε, δύσκολα να τα ξεπεράσουμε, τα αποθέματα "δύναμης και αγάπης" που έχουμε όλοι μας. Ξαφνικά μοιάζει ο κόσμος να γίνεται μια αγκαλιά, με μια κατανόηση που πριν το πρόβλημα δεν υπήρχε. Γεγονότα που συμβαίνουν και συνδέουν τους...
Αλήθεια, πόσο εύκολα απαιτείς από την ζωή σου
Πολλές φορές με κοιτάζεις με απορία, αναρωτιέσαι πως άντεξα, πως αντέχω. Με ρωτάς, πως μπορείς και χαμογελάς, όταν όλα γύρω σου είναι συννεφιασμένα. Από που αντλείς αυτή την αισιοδοξία; Πως γίνεται να μοιράζεις και να μοιράζεσαι τόση ομορφιά; Ποιο είναι το "μυστικό" που φαίνεται να γνωρίζεις, τι είναι αυτό που σε κινεί και σου χρωματίζει τα λόγια,...
Απαραίτητο εφόδιο, σαν τις αποσκευές που ετοιμάζεις μέρες πριν για το πολυπόθητο ταξίδι που θέλεις να κάνεις
Να εμπιστεύεσαι τον άνθρωπο που σε πλησιάζει, όχι τόσο τον ίδιο τον άνθρωπο, αυτό που σου δείχνει δηλαδή, αλλά αυτό που έχει μέσα του, στη ψυχή του. Αυτό που κι ο ίδιος δεν το γνωρίζει καλά, όμως έρχεται κοντά σου. Αλήθεια, γιατί; Πως διασταυρώθηκαν οι δρόμοι σας; Πως βρέθηκες στο κατώφλι του, η αυτός στο δικό σου;