Όλα στην εντέλεια λοιπόν. Μια καθημερινότητα γεμάτη απαιτήσεις. Κυριαρχεί σε όλα και σε κάθε τι που πρέπει να κάνεις, να ολοκληρώσεις το πρόγραμμά σου σε καθημερινή βάση, να προσφέρεις στους δικούς σου ανθρώπους, αυτά που χρειάζονται, μην έχουν παράπονο, μην πούνε πως δεν ενδιαφέρεσαι.
Κάποιες στιγμές καταλαβαίνεις πόσο δύσκολο είναι να αγγίζεις τους ανθρώπους εσωτερικά.
Είναι στιγμές που αναρωτιέσαι τι σου λείπει. Είναι κάποιες άλλες που θα ήθελες να φύγεις, να πετάξεις σε άλλους κόσμους! Νομίζεις ότι βρίσκεσαι σε μια φυλακή και περιμένεις την απελευθέρωσή σου, ένα ουρλιαχτό γίνεται όλη σου η ύπαρξη, αναμένοντας μια αναπτέρωση των δυνάμεών σου. Αναμένοντας κάτι για το οποίο έχεις μυστικά ετοιμαστεί, μόνο που δεν...
Μετά από ένα δυνατό χτυποκάρδι που πέρασες, μια καταιγίδα που σε χτύπησε και έχασες την ηρεμία σου όπως λες, την ισορροπία που είχες μέσα στη καθημερινότητά σου. Αλήθεια, την είχες εκτιμήσει σωστά αυτή την ισορροπία; Ίσως διάλεξες κάποτε έναν τρόπο ζωής που έπρεπε να τον αλλάξεις με κάποιο τρόπο και ο τρόπος σου δόθηκε μέσα από ότι συνέβαλε, σε ότι...
Δύσκολο πραγματικά να αφεθούμε από τα προγράμματα της ζωής, σαν να υπάρχει μια ενέργεια που μας παγιδεύει, που κινεί τα πάντα και φαίνεται πολλές φορές πιεστική.
Πως θα προχωρήσεις, εσύ που λες πως θέλεις καινούργιους στόχους, καινούργια θέματα, καινούργια όνειρα να κάνεις ξανά από την αρχή; Πως θα προχωρήσεις, εσύ που έθεσες τόσους όρους στις καταστάσεις και αποστασιοποιήθηκες όπως είπες αποφασισμένη να αλλάξεις τα "πράγματα"
Μου μιλάς ατελείωτα για τα παράπονά σου από τις σχέσεις σου. Πονάς και δακρύζεις, λέγοντάς μου διαρκώς τα προβλήματα που προκύπτουν και σε απογοητεύουν τόσο πολύ, που αισθάνεσαι βαθιά πικραμένη και μόνη, αλλά ταυτόχρονα φαίνονται και οι άλλοι απόμακροι από σένα.
Η ζωή μας είναι γεμάτη από όμορφα πρόσωπα, τις περισσότερες φορές καλοφτιαγμένα, μακιγιαρισμένα στην εντέλεια! Γυμνασμένα σώματα, από αυτά που με τόση προσπάθεια και κόπο αποκτά κανείς. Ομορφιά από αυτή που προσπαθείς να αποκτήσεις με τόσα μέσα που υπάρχουν, σε βαθμό που συνήθισαν πια τα μάτια σε αυτές τις μορφές, αυτές που θέλουν να δείχνουν...
Κάποια στιγμή ο ίδιος ο εαυτός μας αλλάζει. Αντιλαμβάνεται πως μια πραγματικότητα άλλη κυριαρχεί στο πεδίο της αλήθειας του, αυτό το πεδίο που νομίζοντάς το ψεύτικο, ονειρικό, το απομάκρυνε κάποτε, μεγαλώνοντας στον κόσμο των "μεγάλων", που του επέβαλλε τη δική του λογική, ή αν θέλετε τη δική του αλήθεια. Εκεί, έμαθε πως αυτό που νόμιζε πως υπήρχε,...
Συνήθισες να κρύβεσαι πίσω από τις «πλάτες» της ζωής σου, εκεί σε μια ακρούλα που μαζεύτηκες όταν ξέσπασε η μπόρα που σε μούσκεψε μέχρι το κόκκαλο και έτρεξες να γλυτώσεις, να προστατευτείς, ταυτόχρονα ψιθύρισες και ένα «γιατί» αλλά αυτό, το πήρε ο άνεμος μακριά.